CineMeL

Το Not Quite Hollywood είναι ένα ντοκιμαντέρ για το Ozploitation, τις ‘Μπί’ Αυστραλέζικες ταινίες. Είμαι σίγουρη ότι κι εσείς θα έχετε δει αρκετές, σε βίντεο κατά πάσα πιθανότητα. Κι εγώ, θα το δω (απ’ το θείο στην… Αυστραλία) για να ακούσω τον Tarantino να μιλάει με Αυστραλέζικη προφορά. Πάλι. In context.

Απλά επειδή μου φάνηκε ότι είναι ωραίο trailerάκι, επειδή έχει κάποια σχέση με “τις ταινίες” κλπ (κοινωνιολογικά μιλώντας, or whatnot), επειδή τη φωνή του εν λόγω Bolt την κάνει ο John Travolta, και, βασικά, επειδή η Miley Ray Cyrus, που κάνει τη φωνή της Penny, είναι cute και δεν την ήξερα πριν λίγα λεπτά (“είναι” η Hannah Montana, λέει, which I don’t follow).

Απλά μ’ άρεσε ως editing projectάκι αυτό το vid, επειδή δείχνει κιόλας πόσο μεγάλο ποσοστό από τις εντυπωσιακές μάχες που βλέπουμε στην οθόνη μας είναι editing, editing, editing. All done in post-production, baybeh, σε αντίθεση με την εποχή που έπρεπε να είσαι όντως ο νιτζακαρατέκας απ’ την κόλαση για να βγάλεις τον κακό στην οθόνη.

Κι όλα αυτά, όπως θα δείτε, ενώνοντας footage από τις Batman ταινίες που έχουν βγει ανά τα χρόνια στις οθόνες-κοντά-μας, υπονοώντας, κιόλας, κατά κάποιον τρόπο στο τέλος ότι ο “νικητής” είναι ο Bats του Bale, ‘coz times change, like. Όχι ότι ο Val Kilmer ήταν ποτέ φαβορί, δηλαδή…

→ Θυμάστε που ο Governator και ο Sly ήταν οι κορυφές του hot casting list σε μία φάση, εδώ και πολλάαα χρόνια; Και που λέγαμε ότι θα ήταν απίθανη ταινία αν έπαιζαν κι οι 2 τους μαζί; Ε, θα το κάνουν, μεν, αλλά θα πέσει το Hollywood sign να τους πλακώσει, γιατί η ταινία που θα έχει αυτή την τιμή θα είναι… (τώρα, θα το πω, βαθιά ανάσα…) Bollywood!!!

→ Και μιας και μιλάμε για τον Arnie, ο Christian Bale έχει κανονίσει, επισήμως, να παίξει σε τρεις (3) Terminator ταινίες. Δεν ξέρω τι λέτε, εγώ βρήκα ότι το 3 φάση είχε…

→ Κι αν αυτές οι ταινίες δε σας κάνουν, ή βρίσκετε ότι είναι ασεβείς προς την ένδοξη ιστορία του Terminator και του Terminator 2, σας έχω την ανακοίνωση για την επερχόμενη πορεία της Hammer Horror, που σας είχα πει κάααποτε ότι θα ξανάρχιζε να βγάζει πράμα.

→ Μιλώντας για sci fantasy που αξίζει, δόθηκαν τα Saturn Awards, επίσης, δε σας είπα. Κλασικά δε συμφωνώ και πολύ, αλλά ΟΚ, υπάρχουν τουλάχιστον, καλό είναι αυτό, υποθέτω.

→ Τελειώνοντας, να ενημερώσω ότι ο Lucas, μπροστά σε γραβατωμένους κυρίους, είπε το ευκόλως εννοούμενο: ότι ο Obama είναι Jedi. Και η γη γυρίζει. Όχι, αυτό μάλλον δεν το ανέφερε, τώρα που το σκέφτομαι.

Όλα κι όλα, Ratatouille δε θα είναι, κόβω το κεφάλι μου, μ’ αυτό το πράγμα που μοιάζει με σπαθί. Και δε φοβάμαι καν γι’ αυτό, γιατί δεν πιστεύω το The Tale of Despereaux να φιλοδοξεί κιόλας να κάνει τέτοιο πάταγο. Απλά, μωρέ, όπως συνηθίζουν αυτά τα animated features, καβαλάει το κύμα της επιτυχίας εκείνης. Και, ΟΚ, ομορφούλι φαίνεται.

Χμ, όχι ακριβώς, δυστυχώς. Θα ήταν παράδοξο, άλλωστε, μου φαίνεται.

Απλά είδα ότι, μετά το απλό μπλουζάκι με το Hoverboard του Marty McFly ως wearable Back to the Future reference, η Nike μας πάει ένα βήμα παραπέρα.

Βγήκαν, λέει, τα αθλητικά παπούτσια που δείχνει στο “εκεί” μέλλον – στο 2015 συγκεκριμένα (μην κοιτάτε το ρολόι του PC, ακόμα 2008 είναι) – σε limited release ενός δημοφιλούς μοντέλου της εταιρίας.

Δε θα τα αγοράσω προσωπικά – προτιμώ το μοντέλο που όντως δένει μόνο του τα κορδόνια. Αυτό πρέπει να ‘ναι χαλασμένο.

Για τους περισσότερους ελπίζω ότι έχει γίνει ουσιαστικά αυτονόητο ότι το net είναι ο χώρος που, λόγω της ελευθερίας του κλπ, ευνοείται “το ανεξάρτητο” πολύ περισσότερο απ’ ότι θα είχε ελπίδες χωρίς αυτό. Έχει αρχίσει όμως να το παίρνει πρέφα και “ο κόσμος”.

Σε μια εποχή όπου το industry έχει αρχίσει να έχει, πάλι, τεράστια σημασία για τις ταινίες που βλέπουμε ή που μπορούμε να δούμε, έτσι που τα indies “απειλούνται“, είναι σημαντικό αυτό, αρκετά τουλάχιστον ώστε να postάρω γι’ αυτό. Έστω κι αν πρόκειται για “τα κλασικά που συζητιούνται”. Σάββατο είναι, και το ψάρι δεν είναι έτοιμο ακόμα.

Και, ναι, από ‘κει που ο Βασίλης Λώλος ήταν ο “δικός μας” που κάνει καριέρα στα comics σε Marvel, Image, Oni Press (κρατήστε αστεράκι στο τελευταίο) και λοιπούς συνήθεις υπόπτους – θείες απ’ την Αμερική (not to be confused με τον γνωστό Θείο απ’ την Αμερική, που μένει στην επαρχία Torrent και μας στέλνει συνέχεια δώρα), ε, τώρα πια θα είναι και “ο Έλληνας πάνω σε comic του οποίου γίνεται ταινία”.

Το σενάριο του εν λόγω comic, The Last Call, του οποίου μπορείτε να δείτε και preview 38 σελίδων (και μετά να το αγοράσετε), μιλάει για τον Alec και τον Sam, δυο φίλους που τους χτυπά ένα “Ghost Train,” μεταφορικό μέσον για ψυχές μεταξύ διαστάσεων, μέσα στο οποίο ξυπνούν χωρίς εισιτήριο και χωρίς τρόπο διαφυγής, και, μετέπειτα, στα πόδια ενός δολοφόνου.

Το σενάριο της ταινίας θα γράψει ο, επίσης Έλληνας (ή, έστω, Ελληνικής καταγωγής, που, όχι, δεν είναι το ίδιο) αν κρίνουμε από το όνομα, Evan Spiliotopoulos, και η παραγωγή θα γίνει από τη Universal, τον Barry Josephson, τον Eric Gitter (που θα κάνει και το Scott Pilgrim vs. the World με τον Michael Cera) και την Closed on Mondays Entertainment της Oni Press. Αλλά, απ’ ότι κατάλαβα, αυτό που δε θα έχει η ταινία, θα είναι το μοναδικό σκίτσο του Βασίλη!

Και σ’ ανώτερα, πάντως!

→ To Entertainment Weekly έχει την απόλυτη λίστα με τις τοπ-100 “νέες κλασσικές” ταινίες, των τελευταίων 25 χρόνων δηλαδή, σύμφωνα μ’ αυτούς, για να την κοιτάξετε και να δείτε πόσες/ποιες απ’ αυτές έχετε δει, όπως προτείνει και το PopWatch blog του περιοδικού. Ωραίο, επιμορφωτικό παιχνιδάκι.

→ Το επερχόμενο King Shot του Alejandro Jodorowsky δε σας το έχω ανακοινώσει ακόμα. Ποτέ δεν είναι αργά, όμως. Ακόμα και για τον ίδιο, που δε μας έχει δώσει τίποτα απ’ το The Rainbow Thief (του 1990!), αλλά τώρα, στη νέα χιλιετία, το ‘χει στα σκαριά για 2009 release. Εδώ βγήκε το Indy 4, μόνο το Duke Nukem Forever χρειαζόμαστε και θα ξέρουμε με βεβαιότητα ότι ακόμα και του σπανού τα γένια γίνονται.

→ Το Inglorious Bastards του Tarantino θα βγει, λέει, σε δύο ταινίες. Ναι, αυτό είναι (loose) διασκευή / εμπνευσμένο από το παλιό, αλλά θα έχει τον Tim Roth (building quite a name for himself, lately) αντί για όλα τα ονόματα που έχουν φημολογηθεί κατά καιρούς.

→ Το Μάη του 2011 μας ειδοποιούν ότι θα βγει ο νέος Spidey. Οι λεπτομέρειες, που μου θέλουν και Sam Raimi να σκηνοθετεί και Tobey Maguire να παίζει, είναι ακόμα θεωρίες και φαντασιώσεις, αλλά με μια ελπίδα ζούμε και λοιπά.

→ Απ’ το άλλο στρατόπεδο (call me DC), ο Batman θα παίξει τον Robin Hood (όχι, όχι τον Green Arrow), όπως μαθαίνουμε, στο Nottingham του Ridley Scott. Με το Russell Crowe και τη Sienna Miller ήδη στην παρέα, και με το μύθο του Ρομπέν των Δασών να μ’ αρέσει πολύ (και το ίδιο το Nottingham, ως μέρος, με το Sherwood forest και όλα, δεν είναι άσχημο), αυτή είναι μια ταινία που θέλω να δω.

→ Επίσης μας λένε, ως φήμη βέβαια, ότι ο Josh Brolin μπορεί και να παίξει τον Snake Plissken στο επερχόμενο (ναι, έχω αρχίσει να συνηθίζω στην ιδέα ότι κάνουν remake τα πάντα πλέον, restart του σύμπαντος κιέτσι) Escape. Remake. To Escape From Remakes πότε θα το γυρίσουν, αλήθεια; Και γιατί δε θα έχει τον Mr Goldie Hawn;

Αυτάαα… ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪

Για ‘μένα, ο Stan Winston ήταν, πριν λίγες μέρες, απλά ένα όνομα. Ζούσε τη ζωή του φέρνοντάς μας ένα σωρό εφέ που μας έχουν σημαδέψει και που θυμόμαστε καρέ-προς-καρέ, πολλές φορές. Από το Aliens μέχρι το Iron Man (που, και τα δύο, όσος χρόνος και να τα χωρίζει, έκαναν τον φετινό μου Μάη αυτό που ήταν), έχει υπάρξει ο Mister Special Effects σε πολλές ιστορικότατες ταινίες – κυρίως για τα εφέ τους.

Κι εγώ νοιώθω μια μικρή ντροπή, βαθιά μέσα μου, που έπρεπε να πεθάνει για να μάθω το όνομά του. Ναι, δεν είμαι το άτομο που θα ασχοληθεί με τα εφέ (αυτό είναι τομέας του Than, που λέει το όνομα του Andrew Kramer με προφορά και ύφος πάντα), αλλά το γεγονός με κάνει να αναλογίζομαι πόσο ηρωικό επάγγελμα / ασχολία είναι τα εφέ, όπως το βλέπω. Περισσότερο από το μοντάζ κιόλας.

Είναι τόσοι οι άνθρωποι που μπορεί να ασχολούνται με κάτι τέτοιο, για να φανεί κάτι στην οθόνη μας για ελάχιστο χρόνο του τελικού προϊόντος επειδή χρειάζεται γι’ αυτό που βλέπουμε, που μπορεί να μην ξοδέψουμε ούτε ένα ηλεκτρόνιο σ’ ένα νευρώνα της φαιάς μας ουσίας για να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό το σημείο έχει εφέ η ταινία που βλέπουμε. Και, βεβαίως, όσο πιο καλά κάνουν τη δουλειά τους, τόσο λιγότερο θα το πάρουμε εμείς, οι θεατές, χαμπάρι.

Ναι, η εικόνα που έχει κάποιος για έναν καλλιτέχνη είναι αυτή ενός ανθρώπου που γίνεται διάσημος και τον θαυμάζουν όλοι. Είναι επίσης κλισέ, όμως, να “μαθαίνει ο κόσμος τ’ όνομά σου μετά θάνατον”. Και είναι κρίμα, μεγάλο κρίμα, που ο Winston έπρεπε να πεθάνει πριν από μία βδομάδα περίπου (15 Ιουνίου 2008), κι εγώ να ασχοληθώ τώρα με το ποιος, και τι, ήταν, εν ζωή, κάποιος που μας έχει σημαδέψει όλους τόσο πολύ.

Το ότι δεν είχα κάνει ανακοίνωση ως τώρα για το θάνατό του είναι προφανές ότι έχει να κάνει με το ότι, καταρχάς, διάβασα τότε ότι το ψιλο-περιμέναμε (από μυέλωμα, σαν καρκίνο του αίματος κάτι, πέθανε), και δεύτερον αποφεύγω να κάνω post εδώ για πράγματα που δε μου δημιούργησαν κάτι όταν τα έμαθα (δεν είναι news site, άλλωστε, blog είναι). Αλλά είναι άλλη μία περίπτωση, αυτός ο άνθρωπος, που θα με κάνει, στον επόμενο “απολογισμό” των Oscars, να ανατριχιάσω για μια στιγμή, ξέροντας ότι, σε ένα παράλληλο σύμπαν, θα ήταν απ’ το “μπούγιο” των “Αγνώστων Στρατιωτών” εκεί, που θα περάσουν μόνο για μια στιγμή από την οθόνη μου και δε θα τους σκεφτώ δεύτερη φορά, ούτε θα συνειδητοποιήσω τι σημαίνει ο χαμός τους.