CineMeL

Η τελική / τελειωτική λίστα, #3 έως #1, είναι εδώ, σε Twitter API style πάλι. (και δεν παίζει SPOILER alert τώρα – όχι επειδή δεν παίζουν SPOILERS, δηλαδή, αλλά επειδή αν περιμένατε από ‘δω για να μάθετε τι γίνεται στις ταινίες αυτές, είστε άξιοι της μοίρας σας)

3. Scott Pilgrim vs. the World – I hated the comic’s drawing style, I loved the way the movie brought it to screen and showed me how amazing it actually was.

2. The Social Network – How can the story of an asshole winning our society be great, you ask? An awesome director and a brilliant screenwriter show you how.

3. Toy Story 3 – The toys in your bedroom are real when you aren’t looking, remember? Even when you grow up, they’re still alive. Also, #1, doh.

Επειδή, λοιπόν, είναι τόσο προφανή αυτά τα 3 παραπάνω, είπα να σας δώσω και μερικές ταινίες που δε χώρεσαν, αλλά με το Tweet-ment των ones-that-made-the-20. Θα σας πω τι effect άφησαν σ’ εμένα, πάλι σε 140 χαρακτήρες το πολύ, επειδή συνήθισα – και μ’ άρεσε. Και in totally random order. Γιατί μπορώ.

- Let Me In – Here there be vampires. The right way, this time.

- The Town – Ο Ben Affleck είναι και σκηνοθέτης, επιμένει και καταφέρνει. Και καμία σχέση με τον Kevin Smith.

- Iron Man 2 – Μπορεί ο superhero να είναι υπέρ του registration, αλλά εδώ ο Mr Jr πάλι πάει κόντρα στην κυβέρνηση. Απλά αλλιώς.

- Hot Tub Time Machine – Λειτουργεί. Εμένα, τουλάχιστον, μια χαρά με πήγε πίσω στα eighties.

- Prince of Persia: The Sands of Time – Δεν έχω παίξει το παιχνίδι. Αλλά έχω δει την ταινία. Πόσες φορές έχετε νοιώσει ότι είναι ΟΚ να το πείτε αυτό;

- You Will Meet a Tall Dark Stranger – Woody not at his best. But still a Jew – περισσότερο απ’ ό,τι συνήθως, κιόλας, χωρίς να παίζει καν ο ίδιος… τον Woody.

- Kaboom – They were busy figuring out their sexual identities, we were busy having a good time as we watched them.

- Somewhere – Ναι, ζορίστηκες που μεγάλωσες ως κόρη του Coppola, στον κόσμο αυτόν. Get over it, now, και ξαναάρχισε να φτιάχνεις καλές ταινίες.

- Greenberg – Είμαι σίγουρη ότι το είχα ξαναδεί αυτό – α, όχι. Κι εσύ, τέκνον Ben;

- Easy A – Α-ν είναι κάτι η κοπελιά, είναι Α-πολαυστική. Α-κόμα και σε ταινία με όλα τα makings Α-μερικάνικης high school movie.

- Get Him to the Greek – Russel Brand, είσαι βλαμμένο, αλλά χαλάλι σου, σε θέλω για μικρό αδερφό. The Apatow effect works on you too.

- Predators – So good I almost forgot about it. Τουλάχιστον τα παλιά άφησαν εποχή.

Και πάμε πάλι, θέσεις #10 έως και #4, με τον τρόπο που το πήγα χθες. (Α, το SPOILER alert παραμένει, ε)

10. The Expendables – Sly remembered the time when he used to be that time, and called other awesome guys to help him make a movie of that time-that-was-movies.

9. Kick-Ass – How Mark Millar and Nic Cage become tolerable, with the help of an awesome kid girl making people hurt on screen.

8. I Love You Phillip Morris – True love wins, in the face of homophobes in shot and out of shot.

7. Inception – Does the movie end in the movie within the movie, or in the movie’s real world? The top spins anyway. No special effect there, for a change.

6. The Kids Are All Right – No, man, you might bed Julianne Moore, but you can’t have her. She’s a lesbian, with experience and a whole family, here.

5. Blue Valentine – When a marriage is doomed to fail, all you can do by offering to raise a child you didn’t plant yourself is more harm.

4. TRON: Legacy – Remember when a movie showed you that it’s OK to love computer games? Can you remember anything else, other than Quorra and her fringe?

Κι επειδή καταλαβαίνω ότι τα εναπομείναντα 3, που θα παρουσιάσω αύριο, στο επόμενο post, είναι λίγο-πολύ (βασικά, πολύ, ποιον κοροϊδεύουμε;) αναμενόμενα, θα συνοδεύονται κι από tweets για όσα δε χώρεσαν στην συνολική 20άδα αυτό το τριήμερο, αλλά ήθελα να τις βάλω κάπου ένιγουέη.

Συνολικά, ο σκοπός είναι να σας δώσω τις υποψηφιότητές μου για την κατηγορία της καλύτερης ταινίας (κι ας πιστεύω ότι η κατηγορία αυτή είναι σχετική σε υπερβολικό σημείο – έχω συμβιβάσει τα πιστεύω μου στο θέμα αυτό για τα blogoscars σε υπερβολικό σημείο, ξανα-επαναλαμβάνω, για πολλοστή φορά, πάλι). Θα ‘υποβάλλω’ όσα θέτω εγώ, για τις θέσεις 20 έως και 11 σήμερα, στις 27 Μαρτίου του ένδοξου έτους 2011, #10 έως #4 αύριο (28/3/11), και μεθαύριο #3 έως #1 συν κάποιες που θα μπορούσαν να είναι στη λίστα αλλά δεν χωρούσαν.

Λέω κι εδώ ότι πάνε πολύ λίγες μέρες που συνειδητοποίησα ότι, στις μέχρι τότε κατηγορίες (μέχρι τους Β’ Γυναικείους, συγκεκριμένα), όλες οι ταινίες που είχα υποβάλλει ήταν αγγλόφωνες. Ναι, χαζομάρα μου, το ξέρω – ειδικά εφόσον είναι και οι μέρες τώρα που θα έλεγε μια εξτρα αγάπη προς Ιαπωνία μεριά – και σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτή η μόνη γλώσσα στην οποά βγαίνουν καλές ταινίες, εδώ που τα λέμε. Αλλά, ε, αφού είχα κάνει τη βλακεία, και there was no turning back την τελευταία στιγμή (θα ήταν προσβολή προς άξιες συμμετοχές σωρό), είπα να το πάω μέχρι τέρμα, και να το αναγάγω σε “άποψη” το όλο αγγλόφωνο thing.

Κι είμαστε εδώ τώρα με τις συμμετοχές που υποβάλλω στην κατηγορία ταινίας, από #20 μέχρι και #11. Να σας αποκαλύψω, λοιπόν, πώς λέω να το πάω το πράγμα, μπας και πονέσει λιγότερο.

Μπορεί, που λέτε, το όλο εγχείρημα, blogoscars κτλ, να έχει ως βάση τα blogs, αλλά, όπως το ‘έζησα’ εγώ τουλάχιστον, είναι στενά δεμένο με το Twitter. Οπότε, σκέφτηκα, πώς αλλιώς μπορεί να τα συνδέσει κάποιος αυτά τα δύο; Ναι, κάποιοι εκεί έξω μπορεί να μας έχετε να διαβάζουμε τα blogs σας χρησιμοποιώντας έξυπνα comics που σχετίζονται με τις ταινίες, με συγκεκριμένες visual επιλογές να συνοδεύουν τα submissions, animated gifs, επιλογές σχετικές με τα submissions με κάποιο συγκεκριμένο theme ανά post, εικόνες  που λένε κάτι σχετικά με τις ταινίες, επιλογές σκηνών απ’ τις ίδιες τις ταινίες, ή απλά blogposts που χαίρεσαι να βλέπεις, αλλά… ε, αν δε θέλει κάποιος να αφιερώσει τόσο χρόνο, τι μπορεί να κάνει, ώστε ‘να κάνει κάτι‘;

Ναι, λέω, το πιο απλό είναι να γράψω σχόλια για την κάθε ταινία που υποβάλλω εδώ, όπως μου βγαίνουν εμένα, Twitter-API-style. Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά ξανα-ξύπνησε μέσα μου ο συσχετισμός τως Tweets με τα haiku, τώρα πρόσφατα που έπιασε κάτι τον @olrandir (guest-blogger εδώ, peeps!) με τα τελευταία, στο Twitter, καλή ώρα. Και συσχετίζοντας τα δύο (όπως είμαι σίγουρη ότι έχουν κάνει κι άλλοι, χωρίς καν να το έχω ψάξει, να σας πω την αλήθεια), το ανήγαγα σε μοντέρνα μορφή τέχνης. Το tweeting εστί φιλοσοφείν, άλλωστε. Α, και, μπορεί να είναι περιττό να το πω, αλλά ίσως υπάρχουν SPOILERS παρακάτω, ε.

20. The King’s Speech – Th-the K-Kin-King Is De-Dead, L-Long L-Live Th-The K-King, As We-Well A-As His Sp-Spee-Speech The-Thera-Therapist! Shit-Fuck!

19. The American – The guy who’d made the Joy Division flick now made another movie that managed to make Cool George even cooler!

18. The Fighter – A movie within the movie helps Bats, but his bro, the actual fighter after all, actually wins when the two fight.

17. Due Date – Is the Galif-whazzisname dude playing closet-gay here or what?

16. Exit Through the Gift Shop – Banksy practically inspired street-art, including Thierry / Mr Brainwash, then shot a doc to give himself credit.

15. True Grit – Not all it was supposed to be, given the Coen Bros behind the cameras and The Dude in front of them, but still good, for a Wayne remake.

14. Never Let Me Go – Much better to read than to watch, mind – at least it gave you Keira to stare at in the latter case.

13. Black Swan – Taught me that I have to get in touch with the black bunny inside me – before I die, hopefully. I just won’t dance the ballet as I learn.

12. Shutter Island – Why does nobody take Mark Ruffalo seriously when he says Leo is crazy? Even Marty makes dead sure we believe his toyboy at first!

11. Machete – He was merely a trailer. Then, he managed to be a whole film. He screws all the hot babes, too. All because of his… Machete!

Κάποια, εμφανώς, είναι βεβιασμένα, αλλά κάποια μου προκάλεσαν snickers όσο τα έγραφα. Καλά, εγώ δεν κάνω για κριτής, βέβαια, αφού ό,τι θυμάμαι χαίρομαι, but still.

10. Naomi Watts (You Will Meet a Tall Dark Stranger)

9. Gemma Arterton (Prince of Persia: The Sands of Time)

8. Julianne Moore (The Kids Are All Right)

7. Jessica Alba (Machete)

6. Emma Stone (Easy A)

5. Hailee Steinfeld (True Grit)

4. Michelle Williams (Blue Valentine)

3. Annette Bening (The Kids Are All Right)

2. Natalie Portman (Black Swan)

1. Chloe Moretz (Let Me In)

Τη #1 την έχω αγαπήσει, φέτος. Είναι… γαμάτη. Δεν πρόκειται για χαρακτηρισμό που χρησιμοποιώ συχνά, BTW, αλλά νοιώθω ότι της ταιριάζει.

Η #2, δεν ξέρω τι λέτε, εγώ ξέρω ότι πάλεψε. Όπως πρέπει να κάνουν, παραδοσιακά, οι ηθοποιοί. Γιατί, ναι, είναι παραδοσιακή ηθοποιός, στο πώς το πάει. Α, και ήταν καλό casting, θεωρώ.

Η #3 κατάφερε και μας έκανε να πιστέψουμε, όχι μόνο τις δικές τις συναισθηματικές αλλαγές και whatnot, αλλά και το πώς αυτή, ως άτομο, ενέπνευσε τη σύντροφό της, ως τέτοια, να περάσει από τα διάφορα στάδια που πέρασε, κατά τη διάρκεια της ταινίας, έχοντας αυτή δίπλα της / απέναντί της.

Κι έτσι τελειώνει και το σημερινό. Άντε, γιατί με ταλαιπώρησε η κατηγορία αυτή.

Ahhhhh…

10. Leonardo DiCaprio (Shutter Island)

9. Robert Downey Jr. (Iron Man 2, Due Date)

8. Sylvester Stallone (The Expendables)

7. Ryan Reynolds (Buried)

6. Michael Cera (Scott Pilgrim vs. the World)

5. Ryan Gosling (Blue Valentine, All Good Things)

4. George Clooney (The American)

3. Jesse Eisenberg (The Social Network)

2. Jeff Bridges (True Grit)

1. Danny Trejo (Machete)

Ο #1 ήταν η ταινία στην οποία πρωταγωνιστούσε. Από τότε που δεν υπήρχε, κιόλας, και ήταν μόνο ένα trailer, ε, αυτός ήταν η ταινία που θα μπορούσε να ήταν. Και γι’ αυτό, μετά, σιγά-σιγά, ε, ήταν.

O #2 είναι εκεί κυρίως επειδή η λίστα είναι σχετική. Και είναι και ηθοποιάρα, δηλαδή, δε νομίζω να υπάρχει αμφισβήτηση γι’ αυτό, απλά για τη θέση στο ranking λέω, αφού πρέπει να έχουμε και τέτοιο. Απλώς, για ‘μένα προσωπικά, η χρονιά αυτή του άνηκε. Το πόσες φορές, μέσα στην πάροδό της, είπα “ο Dude” (γιατί έτσι τον ξέρουμε τόσα χρόνια, όχι ως Ιωσήφ Γέφυρες), είναι… ε, πολύ. Και ωραίο. Πολύ ωραίο. Ναι.

Ο #3 είναι… “καλός, κοίτα να δεις”, είπα μες το ’10 στον εαυτό μου, όσο ηρεμούσα από το zombie dress-up party που είχα κάνει, όπου κάτσαμε και είδαμε την πάρτη του και τον Woody Harrelson στο Zombieland – έχοντας βγάλει τα δόντια, όσοι από ‘μας φορούσαν, για να φάμε pizza. Κι εδώ μου έδειξε ότι μπορεί να παίξει και πιο intricate ρόλους απ’ τον Talahassee, και καλά κι όλας, κοίτα να δεις!

Κι εδώ τελειώνει η – οριακά, παραδέχομαι – Colin Firth-less λίστα μου. Γιατί για την πάρτη του ξεκίνησε η φάση των Blogoscars, ντάμμ’τ.

10. Steve McVicker (I Love You Phillip Morris)

9. Lisa Cholodenko & Stuart Blumberg (The Kids Are All Right)

8. Derek Cianfrance, Cami Delavigne & Joey Curtis (Blue Valentine)

7. Christopher Nolan (Inception)

6. Dave Callaham & Sylvester Stallone (The Expendables)

5. Chris Sparling (Buried)

4. Steven Lisberger, Bonnie MacBird, Brian Klugman, Lee Sternthal, άντε και Edward Kitsis & Adam Horowitz (TRON: Legacy)

3. Bryan Lee O’Malley & Edgar Wright (Scott Pilgrim vs. the World)

2. Aaron Sorkin (The Social Network)

1. Michael Arndt (Toy Story 3)

Το #1 ήταν υπέροχο από μόνο του, αλλά και υπέροχα πιστό στο πρώτο (και στο δεύτερο, αλλά δεν ήταν τόσο ανατριχιαστικό αυτό, απλώς πρακτικό, πες). Α, και νοιώθω περήφανη που, ως μεγάλη αδερφή του Buzz Lightyear, τον βάζω, αυτόν και sus amigos, στην πρώτη θέση. Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά κάποιος πρέπει.

Κι αυτό με κάνει να νοιώθω ότι είναι βλάσφημο εκ μέρους μου που βάζω στη 2η μόνο θέση τον Sorkin. Που είναι, δηλαδή, και φτού μου, αλλά ευτυχώς που postάρω πρωί, και έχω και short attention span, άρα θα μπορέσει (υποθέτω-ελπίζω) να με πάρει ο ύπνος το βράδυ.

Το #3 είναι η ουσία του comic book adaptation, θεωρώ. Δεν είναι φτιαγμένο με τον ίδιο τρόπο, αλλά είναι εξίσου, αν και αλλιώς, γαμάτο.

Το #4 είναι η ουσία του sequel, απ’ την άλλη, κρατώντας το ίδιο παράξενο και μοναδικό ύφος, όσο κι αν οι εποχές έχουν αλλάξει στο μεταξύ.

Και το #5 είναι το όνειρο οποιουδήποτε που διδάσκει σενάριο – σε εντελώς κλειστό χώρο, όχι μόνο δε βαριέσαι, αλλά έχει τα πάντα (όχι, όχι το είδος υπό εξαφάνιση, αυτά είναι στην Κινεζία, passé cliché ole ole), από αγωνία μέχρι άγχος.

Α, και να επισημάνω ότι χάρηκα που τα πρώτα πέντε μου είναι ίδια με του Bluthan, αλλά σε άλλη σειρά. Κάποτε έβλεπα συνέχεια ταινίες μ’ αυτόν τον πάπιο, αλλά με διαφορετικά μάτια, it seems.

10. Ben Affleck (The Town)

9. Tom Hooper (The King’s Speech)

8. Sylvester Stallone (The Expendables)

7. Rodrigo Cortés (Buried)

6. Martin Scorsese (Shutter Island)

5. Edgar Wright (Scott Pilgrim vs. the World)

4. Darren Aronofsky (Black Swan)

3. Coen Bros (True Grit)

2. Christopher Nolan (Inception)

1. David Fincher (The Social Network)

O #1 είναι απλά… ο 1#. In oh so many ways, oh so many times. Τη σωστή στιγμή, με το σωστό τρόπο. Κι αν έχει τάση να μας δείχνει, μέσα απ’ τα μάτια του, κάθε φορά, πώς δημιουργούνται και πως δουλεύουν διάφορα social networks, ε, τώρα he named his game – and we thank him for it, όπως λεν στο χωριόμ’.

Ο #2 είναι η απόδειξη ότι ένας σκηνοθέτης δεν έχει απλά το ρόλο… φωτογραφίας (άλλη κατηγορία αυτή, λαίμαι, άσχετα αν είναι καλός και σ’ αυτή, σε φάσεις). Η δουλειά του μπορεί να είναι ένα συνεχές, και μπορεί να κάνει (και να πορώνει κόσμο κάνοντας) ταινίες μ’ έναν υπερήρωα, και κάποιες άλλες ενδιάμεσα, κι όλο αυτό να αποδεικνύεται ότι ήταν σαν εκπαίδευση σε διάφορους τομείς (επί πληρωμής, και όσω αν δίκαιης, βέβαια), για να φτιάξει μετά κάτι συγκεκριμένο, κι ας είναι εντελώς διαφορετικά όλα αυτά μεταξύ τους, με πρώτη ματιά. Κι αυτό, όσο να’ναι, τον καθιστά auteur ολκής. Έφτιαξε, με άριστο τρόπο, κάτι που δε θα μπορούσε να φέρει εις πέρας αν δεν ήταν ο άνθρωπος αυτός, με την πορεία αυτή, και να το κάνει μ’ αυτόν τον τρόπο.

Οι #3 δεν μπορείτε να καταλάβετε πόσο πονάω που τους έχω τόσο κάτω, και ότι νοιώθω πραγματικά σα να απατάω τη μεγάλη μου αγάπη. Απλά… ε, μας έχουν μάθει σ’ ένα επίπεδο που έχει να δώσει πράμα, το οποίο… ε, δεν κατάφεραν ούτε οι ίδιοι να φτάσουν, αυτή τη φορά. Δε μιλάω για την ταινία, σε σύγκριση και με την παλιά κι όλα αυτά, βέβαια, μιλάω για τη σκηνοθεσία, γι’ αυτή δε συζητάμε εδώ; Και, όχι, καλή ή όχι, δεν είναι κι η καλύτερή τους – αν και ακόμα είναι ανώτερη από άλλες, άλλων.

Ο #4 δε μας έδωσε το κύκνειο άσμα του (expected wordplay, much?), ευτυχώς. Απλά μας δείχνει, κάθε φορά, ότι καλά κάνουμε και περιμένουμε την επόμενη, κι ας παίρνει καιρό. Αξίζει το περίμενε, κάθε φορά μας το αποδεικνύει, δε μπορεί να πει κανείς.

Ο #5 είναι Άγγλος, αυτό έχω να πω για την πάρτη του. Κι αυτό τον κάνει να τολμάει, και να μπορεί, να είναι διαφορετικός, στη δουλειά του. Αυτά τα σχεδιάκια, με τα μπαλονάκια, και τα αστειάκια, τα ξέρετε, μωρέ – ε, μα, έλα που δεν τα ξέρετε. Η μεταφορά από ένα μέσο σε ένα άλλο, όπως το βλέπω, άλλωστε, δεν είναι απλό πράγμα – δε χρησιμοποιείς τα καρέ του comic για storyboard, κι αυτομάτως φτιάχνεις ταινία – αυτό έχει γίνει σ’ έναν βαθμό, φάση είχε, αλλά δεν είναι ο τρόπος.

O #1 είναι ο μεγάλος αδικημένος των Oscars του ’10, και χαίρομαι περίτρανα που (και, υποθέτω) η δική μου λίστα έχει κορώνα (sic) την πάρτη του. Τι, επειδή είναι Αστραλός, δεν αξίζει την αναγνώριση αυτή, ως υποδυόμενος το κόκκινο χαλί πάνω στο οποίο βάδισε ο εν λόγω βασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου; Phooey!

O #2 είναι ο λόγος που ‘έλεγε’ η ταινία για την οποία γίνεται nominated. Κι όχι επειδή είναι ο John Connor, ή ο Bats. Πάει αντίστροφα το πράγμα – ενσαρκώνει αυτούς τους ρόλους επειδή είναι ο ηθοποιός που είναι, δεν είναι ο ηθοποιός που είναι επειδή έχει ενσαρκώσει (και) τους ρόλους αυτούς.

Ο #3 είναι η δικαίωση της Βρετανίας για την πρώτη θέση, πες. Τον πήγαινα ήδη, από τότε που έμενα στο Γιουκέη, αλλά φέτος τον κατασυμπάθησα επειδή καβάτζωσα την αυτοβιογραφία του από τη θεία μου (το καλοκαίρι, όταν ήταν Ελλάδα)…

Α, και, αν δικαιούμασταν περισσότερους – που, βρε για δες, ακόμα γκρινιάζω που είναι 10 οι θέσεις αντί για 3 – θα έβαζα και τον Sir Ben Kingsley για το Shutter Island, άντε και για το Prince of Persia: The Sands of Time, που δε μπορεί να σταματήσει να μου φέρνει στο νου τον Gandhi από τότε που ήμουν (πιο) μικρό παιδί, αλλά δε μπορεί και να σταματήσει να μου θυμίζει ότι είναι ηθοποιάρα, σε ό,τι και να παίξει.