CineMeL

2. Ken Jeong - The Hangover Part II

επειδή είναι στο Community, ρε! (και actually είναι γιατρός, πράγμα γαμάτο!)

3. Brad Pitt - The Tree of Life

επειδή τον βλέπω και με κάνει χαρούμενη, και θέλω να του δώσω πόντους.

4. Christopher Plummer - The Girl with the Dragon Tattoo

επειδή είναι λιγάκι μπαμπάς μου (μεγάλωσα βλέποντας συνέχεια το The Sound of Music)

5. Andy Serkis - The Adventures of Tintin

επειδή είναι αρκετά ψεύτικος ώστε να φαίνεται αληθινός εδώ.

6. Paul Giamatti - The Ides of March

επειδή είναι γαμάτος όπου και να παίζει, τρομάρα του.

7. Dustin Hoffman - Kung Fu Panda 2

επειδή είναι fkin inspiring εδώ.

8. Seth Rogen - 50/50

επειδή είναι pretty cool dude.

9. Ezra Miller - We Need to Talk About Kevin

επειδή είναι pretty cute.

10. John Goodman - The Artist

Επειδή, well, he’s a good man. Or something.

As copied from the TDW Geeks page on this LEGO automaton, who brought this to my attention, calling it their “LEGO Pegasus Of The Day” (I love many of their – Of The Days, they often make my day),

“What’s a Legasus?”

“The Legasus is pretty much my favorite animal. It’s like a Lego and a pegasus mixed, bred for its skills in magic.”

This particular Legasus isn’t just a sculpture, it’s a moving automaton. Turning the crank makes its wings flap and its tail swish.

Yes, a classic example of things that make my day. They’re way geeky, plus they have something that makes me daydream. Oh yeah.

I would just like to meet the virgin who is able to see this pegasus. Geek girls are really it, in my book.

Όπως παλιότερα, που βρισκόταν σε δυσμενείς καταστάσεις η Ελλάδα και τόριξε στο σινεμά, κι έχουμε να το θυμόμαστε τώρα και να το αναπολούμε, τώρα τί λιγότερο έχουμε ως λαός; Είναι μία διέξοδος, στην τραγική φάση που περνάει η χώρα μας, κάτι που μπορεί να μας βοηθήσει να ονειρευτούμε, ακόμα κι αν αυτό είναι το μόνο που έχουμε. Κι έχουμε, πιστεύω, αρκετά πράγματα με το μέρος μας σ’ αυτό.

Καταρχάς, βρισκόμαστε στην αγκαλιά μιας εποχής που το να γυρίσει κάποιος μία ταινία δεν έχει και τρελές απαιτήσεις. Για την παραγωγή, ψηφιακά βίντεο γυροφέρνουν παντού. Μέχρι και μικρά παιδιά έχουν πλέον (όχι, θα συγκρατηθώ, δε θα το πάω το θέμα σε “απο μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια”, εντάξει). Για το post-production, ένας υπολογιστής αρκεί (μέχρι κι εδώ στο Ubuntu βρήκα linear editing program, τρομάραμ’, LiVES λέγεται, και μπορεί να μην είναι και Avid αλλά τη δουλειά του την κάνει, το ταινιάκι σας μια χαρά το κόβει). Και για τη διανομή; Ούουου! Δεν είναι ανάγκη να βρείτε σινεμά που να παίζει ψηφιακές ταινίες – the Internet is your friend! Ο @cpil, για παράδειγμα, το ξέρει καλά αυτό, και το έχει αποδείξει (από Έλληνες, λέμε τώρα – δεν πάμε έξω απ’ τα σύνορα, όπου έχουν γίνει θαύματα στο θέμα), και πολύ πρόσφατα βούϊξε ο Ιντερνές με το Debtocracy (δεν είναι το θέμα εδώ αν/πόσο/πού διαφωνείτε μαζί του, ε).

Με λίγα (ή πολλά) λόγια, αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι είναι στα πόδια μας ο δρόμος, και στα δάχτυλά μας το πληκτρολόγιο, που θα μας επιτρέψει να εκφραστούμε, μέσα στις καταστάσεις που βιώνουμε. Κι αν μία εικόνα είναι χίλιες λέξεις, και μια ταινία έχει 25 τέτοιες κάθε δευτερόλεπτο, από όσα δευτερόλεπτα αποτελείται ολόκληρη, ε, εσείς κάντε τα μαθηματικά κατά περίπτωση για να βρείτε πόσες λέξεις ‘περιέχει’ κάθε ταινία. Κι αν συνυπολογίσουμε πόσο πιο χρονοβόρο, και βαρύ, και βαρετό ίσως, θα ήταν να τις διαβάσουμε όλες αυτές τις λέξεις αν ήταν γραμμένες κάπου, και πόσο πιο ευχάριστο είναι να βλέπουμε μια ταινία, ε, νομίζω ότι πρόκειται για πραγματική ευκαιρία έκφρασης.

‘Έκφρασης’, θα σκεφτείτε. Και θα φανταστείτε έναν μουσάτο, άπλυτο τύπο (με κασκόλ, μην παραλείψω, είναι και injoke), να μιλάει για τα δικά του και για ‘τα δικά μας’ όπως αυτός τα βλέπει, και θα σκέφτεστε τη βαρεμάρα να εκκρίνεται από τους πόρους σας πάλι. Δεν είναι απαραίτητο μία ταινία να είναι, ή να προσπαθεί να το παίξει, διδακτική, για να μεταδώσει κάτι. Για την κατάσταση ‘εκείνης της εποχής’, ‘του παλιού Ελληνικού κινηματογράφου’, δε θυμόμαστε τον κάθε γκρινιάζοντα για την κάθε κατάσταση, το κάθε πρόβλημα που υπήρχε τότε. Θυμόμαστε τους χαρακτήρες, τα όνειρα αυτών, το τι κυνηγούσαν, το πώς, τον τρόπο ζωής τους (ανάσα)  και την καθημερινότητα όπως αυτοί τη βίωναν, το τι έβρισκαν αστείο σε όσα έβλεπαν συχνά δίπλα τους, τις καταστάσεις που αντιμετώπιζαν, το τι έπαιρναν για δεδομένο, βαριά ή ελαφρά τη καρδία, κι όλα όσα μας δείχνουν εμάς την εποχή εκείνη και έδιναν στους ανθρώπους της εποχής μία, μικρή ή μεγάλη, ταύτιση. Ταύτιση που λειτουργούσε ως αγκίστρι, που τους τραβούσε προς έναν διαφορετικό κόσμο, όπου τα όνειρα γίνονται αληθινά και η κοπέλα θα είναι δική τους στο τέλος, κι ας χρειαστεί να παλέψουν γι’ αυτό.

Τεχνογνωσία για κάτι τέτοιο έχουμε. Το Διαδίκτυο (ελλήνικος sprachen) το κατέχουμε, περισσότερο ίσως από κάτι Αιγύπτους που κατάφεραν κι έδιωξαν κάτι Μουμπάρακς με τη βοήθειά του. Και το ΕΣουΡου δεν έχει καμιά δουλειά εκεί, δεν έχουμε να το φοβηθούμε. Ευτυχώς, μπορεί ο κινηματογράφος να είναι ένας θεσμός που ανήκει μόνο σε “κάποιους” (και δε μιλάω μόνο για το Hollywood, στην Ελλάδα είναι ακόμα πιο κλειστά τα πράγματα), μπορεί η τηλεόραση να προσπαθεί μόνο όσο της επιτρέπει το μονοπώλιο της Nova, αλλά το PC μας είναι δικό μας, και των άλλων είναι… προσβάσιμα, αν θέλουν οι ίδιοι. Κι αν έχουμε κάτι με το μέρος μας, ε, είναι κάποια μυαλά που ‘ξέρουν πώς’. Ναι, μπορεί κάποιοι στο Πανεπιστήμιο Πατρών να πλακώνουν στο ξύλο τον Watson (μινάρες), αλλά υπάρχουν και κάποιοι που τη μπαλεύουν (sic) περισσότερο και μπορούν να χρησιμοποιήσουν ό,τι μέσα τους βρίσκονται διαθέσιμα για το καλό όλων μας.

Οπότε, τουλάχιστον μπορούμε να παίρνουμε δύναμη στις καταστάσεις αυτές, για να τις αντέξουμε , όσο κι αν αυτές κρατήσουν, απ’ τις ταινίες. Και θα μείνει, πες, και κάτι απ’ αυτές, ακόμα κι αν πρόκειται για σημείωμα ναυαγού που το παίρνουν τα κύματα. Άσχετα αν ένας φίλος, άντρας καλής φίλης, ηθοποιός, μου είπε πρόσφατα ότι είναι πολύ πιθανό η έξοδος από την κρίση να επέλθει μέσω πολιτισμού. Δε μπορούμε να ξέρουμε πόσο μπορεί να βοηθήσει το συγκεκριμένο πράγμα, όπως δε μπορούμε να ξέρουμε και τι θα φέρει τη… ‘μεγάλη λύση’, αν τη φέρει κάτι, συγκεκριμένο κιόλας, και ένα μόνο του (που, μεταξύ μας, δεν πολυ-νομίζω να παίζει κάτι τέτοιο ως πιθανότητα).

Γι’ αυτό… ε, κάτι μπορούμε να κάνουμε κι εμείς τα κακόμοιρα. Κάτι, που μπορεί να μην αποδώσει σήμερα, τον άλλο μήνα ή και του χρόνου, αλλά… θα είναι εκεί. Κάτι που να μην είναι, απαραιτήτως, η λύση για την οικονομική κρίση που μας ταλαιπωρεί και μαστίζει την κοινωνία μας όπως μπορεί, αλλά τουλάχιστον θα μας δώσει μια διέξοδο για τα συναισθήματά μας. Ξέρετε, αυτά που πονάνε, αυτά που μας ταλαιπωρούν, αυτά που μας κλέβουν την ελπίδα. Γιατί το πιο φρικιαστικό πράγμα που έχω ακούσει αυτόν τον καιρό – και έχω ακούσει πολλά, πιστέψτε με – και το πιο επίπονο αν και αληθινό, είναι ότι η σημερινή Ελληνική νεολαία στερείται ελπίδας.

ΑΡΝΟΥΜΑΙ!!!

Και φέτος, το Comicdom Con θα προβάλει και ταινία. Ναι, granted, είναι μόνο μία feature-length φέτος, αλλά οι εποχές αλλάζουν – κάτι που κατανοεί, υποθέτω, και το Comicdom.

Αυτό που προσπαθώ να πω είναι, βασικά, ότι όλο και θα κατεβάσει ο κόσμος μόνος του μία ταινία που θα θελήσει να δει, ώστε να την παρακολουθήσει με την άνεσή του, αντί να τρέχει…  Μασσαλίας 22 (Εκεί είναι η Ελληνοαμερικάνικη Ένωση όπου γίνεται το Con, καλά θυμάμαι μετά από τόσα χρόνια, ακόμα κι εγώ το έχω μάθει, ε; Ναι!!!). Τώρα πια, μπορεί να την δει στη βολή του σπιτιού του, όπου μπορεί να πατήσει και pause για να πάει τουαλέτα. Άρα, δεν είναι και το πρώτο πράγμα που θα κάνω, σου λέει ο άλλος, να τρέξω να δω μια ταινία που προβάλλεται εκεί – που δεν έχει και τα υπερ-συστήματα προβολής, σας ενημερώνω.

Όχι, όμως: το Con προσφέρει, εκτός των άλλων, ή και κυρίως, όπως το βλέπω εγώ, τη δυνατότητα συσπείρωσης των ανθρώπων γύρω από κάποια κοινά ενδιαφέροντα. Κάποια, όχι όλα, αφού κάθε ένα από ‘μας τα geeks – κι από τους ανθρώπους γενικότερα, βασικά – έχει διαφορετικά πράγματα με τα οποία παθιάζεται, ή και διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους εκφράζεται αυτό, ακόμα κι αν είναι κοινό το γενικότερο θέμα. Οπότε, το πωρωμένο με τον Grant (εγώ, φερ’ ειπείν) θα πάει από ‘κει όταν είναι να δει την ταινία. Όχι μόνο για να γνωρίσει κι άλλους που θα πάνε να τη δουν, για τους δικούς του λόγους ο καθένας (μπορεί κάποιος να μην έχει κουμπιούτερ, ας πούμε, όπως μία κάπου-μεσήλικη κυρία πέρσι, που ήταν εκεί σε… κάτι γαλλόφωνο, δε θυμάμαι λεπτομέρειες), αλλά και απλά για να πάρει κάποια γεύση από τις αντιδράσεις των γύρω του όσο τη βλέπουν*.

Σ’ αυτή την περίπτωση, το Con δείχνει μία ταινία μόνο. Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ με τον Grant Morrison, που μας μιλάει για… την πάρτη του. Και, ναι, εγώ είμαι απ’ αυτούς που τον πάνε ακράτως, και που του αναγνωρίζουν το υπέροχο έργο που προσφέρει στην υπόλοιπη ανθρωπότητα με το… να είναι αυτός που είναι, και να ζει στην κοσμάρα του. Η ταινία θα μας δείξει και υλικό από τη ζωή του συγγραφέα, και συνεντεύξεις από άτομα που έχουν συνεργαστεί μαζί του – κυμαινόμενου ενδιαφέροντος, όπως αισθάνομαι εγώ, τουλάχιστον.

Η εν λόγω ταινία προβάλλεται την Παρασκευή στις 20:00, στο 2ο όροφο (στο θέατρο, δηλαδή) του Con, και αν τον γουστάρετε από οποιονδήποτε τίτλο comics, ή και αν θέλετε απλά να μάθετε γι’ αυτόν (λες και μπορεί κανένας μας να λύσει το μυστήριο, αν δεν είναι στο κεφάλι του), μπορείτε να έρθετε να παρακολουθήσετε. Ή και μόνο για το χαβαλέ, βρε αδερφέ!

Από… κινούμενες εικόνες, γενικότερα, τώρα, στο Comicdom Con μας λέει το πρόγραμμα ότι θα προβάλλονται και το Σάββατο κάποια παιδικά κινούμενα σχέδια. Συγκεκριμένα, μας λένε για το Μπομπ Σφουγγαράκη (Spongebob Squarepants in my book, που δε νομίζω να είναι μόνο για παιδιά, really, αλλά εδωπέρα ό,τι είναι κινούμενο σχέδιο έχει την τάση να θεωρείται παιδικό), για το Avatar (Avatar:The Last Airbender, το toon του Nickelodeon, όχι την αποτυχημένη ταινία του Νύχτα που βασίστηκε εκεί, ούτε την ταινία με τους μπλε ανθρώπους που έκανε τρόπο-να-μας-τρώνε-λεφτά το 3D), και το Fanboy and Chum-Chum (που δεν έχω δει ούτε επεισόδιο, οπότε δεν τολμώ να σας δώσω άποψη επί του θέματος, ειδικά εφόσον δεν έχω τέτοια). Ναι, δε θα είμαι εκεί, αλλά… ε, μπορεί να θέλετε να πάτε, δεν ξέρω. Είναι πάλι στο θέατρο του Con, το Σάββατο ΚΑΙ την Κυριακή στις 12 η ώρα, και, ναι, όπως θα καταλάβατε ήδη, πιθανότατα, είναι προσφορά του Nickelodeon.

Φέτος, τα Awards δε θα τα παρουσιάζει ο φίλτατος Βασίλης ο Σάκκος, ούτε επίσημα ούτε ανεπίσημα, απ’ όσο ξέρω (αλλά μπορεί και να τον σύρουν πάλι οι επίσημοι παρουσιάζοντες, ποτέ δεν ξέρεις). Θα παρουσιάζει, όμως, το Cosplay Competition event που θα γίνει στο Con, το Σάββατο, 19:30 – 21:00, στο θέατρο, πάλι. Βεβαίως, δίνω στον εαυτό μου το δικαίωμα να το σχολιάσω εδώ, επειδή οι χαρακτήρες που μπορούν να ντυθούν οι συμμετέχοντες θα γίνεται να προέρχονται και από ταινίες. Ναι. Και πολλά απ’ τα anime στα οποία συμμετέχουν οι χαρακτήρες που είναι αρκετά κοινό θέμα στολών σε τέτοια events, δίνονται και σε μορφή feature-length ταινίας, άμα λάχει – κι έχω δει τέτοια πράγματα και σε σινεμάδες (στα εξωτερικά, βέβαια, συνήθως). Κι εγώ θα πάω, όχι επειδή υπέστην τρελό ψήσιμο από… άλλη πηγή (ονόματα δε λέμε, εδώ, όταν δεν πρόκειται για καλό, ε), αλλά… επειδή ο προαναφερθής Σάκκος (του οποίου, εμφανώς, εκτός από φίλη είμαι και μεγάλη φαν) υποσχέθηκε ότι “θα ντυθεί κάτι… αλλά δεν αποκαλύπτει τι, μέχρι να το δούμε”, και δε βλέπω την ώρα (ερρρ, καλά, τώρα που έφυγε το pop-up που ήταν πάνω-δεξιά, τη βλέπω).

Σε κάθε περίπτωση, με χαροποιεί που, ακόμα κι αν ακολουθήσω εντελώς τους τύπους (που εγώ έχω θέσει, αλλά εντάξει), μπορώ να μιλήσω εδώ για το Comicdom Con – τώρα που είναι προ των πυλών, ειδικά. Να περάσετε, αν μπορείτε. Και για πολλούς άλλους λόγους από αυτούς που είναι game να αναφέρω εδώ. Και, κυρίως, επειδή είναι ωραία.

* Ναι, θυμάστε τότε, όχι και τόσο παλιά, που δε βρίσκαμε εύκολα ταινίες που θέλαμε να δούμε, και πηγαίναμε όλοι στο σινεμά να τις δούμε, αν θέλαμε να τις δούμε το συντομότερο – ή βαριόμασταν να τρέχουμε στο video / DVD club, as was often the case; Και βλέπαμε την ταινία, παρέα με κάθε λογής κόσμο, διαφορετικό από ‘μας στον τρόπο που αντιδρούσε στα ίδια ερεθίσματα, συνήθως – ή που αντιδρούσε, σε ορισμένες περιπτώσεις, με τον ίδιο τρόπο που αντιδρούσαμε κι εμείς, και μας χαροποιούσε αυτό πολλές φορές.

Όλα μαζί, τα μάζεψαν και τα υπολόγισαν τα παιδιά, πώς πήγαν σε κάθε κατηγορία – συμπεριλαμβάνοντας και blogs, και συμμετοχές, πολύ καλύτερες απ’ τις δικές μου. Οπότε, ανά κατηγορία, αναδημοσιεύω:

Β’ Ανδρικός:

Η @nakedtile μας δίνει τα αποτελέσματα σ’ αυτήν την κατηγορία. Με witty τρόπο, κι όλας, βρίσκω, που ήθελε και τον κόπο του – ‘μέτρησε’ άρα.

Και μου απάντησε (από twitter) και στην απορία που είχα, τι σημαίνει saperlipopette, μια λέξη για τη σημασία της οποίας αναρωτιόμουν… από τότε που ξεκίνησαν τα #blogoscars, κι άρχισα να βλέπω (βασικές) συμμετοχές σ’ αυτά, αφού είδα το όνομα του blog/tumblr της (που ήταν αυτό, st00pid). Την ημέρα του Β’ Ανδρικού, δηλαδή. Όλα ενώνονται, λοιπόν. Και πολύ χάρηκα γι’ αυτό το figment που προστέθηκε στις γνώσεις γαλλικών μου.

Παράπονα: ότι, όσο κι αν έγινε ο πρέπων σαματάς, δεν ήταν στην τελική δεκάδα ο Michael Keaton (ο Ken απ’ το Toy Story 3). Κι ας ήταν απλά 7αρι στη δική μου λίστα – αυτά δε μ’ αρέσουν σε τέτοιες αντικειμενικές συγκεντρώσεις / συνυπολογισμούς υποκειμενικών αποτελεσμάτων. Είναι από τα πράγματα που, εγώ τουλάχιστον, θα θυμάμαι – ο Ken στους Β’ Ανδρικούς στα #blogoscars. Κι είμαι αρχηγός στον κόσμο μου, ρε!

Β’ Γυναικείος:

Η @irinivn αναλαμβάνει να μας πει εκεί τι παίχτηκε. Και φαίνεται να έχει ρίξει δουλειά – δεν ξέρω, αλλά τουλάχιστον ο τρόπος της είναι πληθωρικότατος.

Άργησα να αναρτήσω τα αποτελέσματα της κατηγορίας αυτής, and don’t get me wrong, απλά έτρεχα. Βλέπετε, έχω την κατάρα και, εκτός απ’ τα blogoscars, έχω και τρεξίματα. Αχ, βαχ.

Παράπονα: ότι η Olivia Wilde, το #1 μου, δε μπήκε καν στην τελική εικοσάδα, πόσο μάλλον τη δεκάδα. Μα… Οι αφέλειες! Το πρόσωπο πίσω απ’ τις αφέλειες! Και σαν ηθοποιός, δεν έκανε και τίποτα θεαματικό εκεί, αλλά… ε, υπάρχει, κάτω απ’ το hawtness! Τι θα πει ‘αντικειμενικότητα’; Σε διαγωνισμό υποκειμενικότατων κριτηρίων; Καλά, ακόμα και ο Master Chef έχει θεαματικότητα, και δεν ταΐζουν τους τηλεθεατές τίποτα, θα μου πεις…

Σκηνοθεσία:

Τα αποτελέσματα παρουσιάστηκαν εδώ από τον @DimitrisDX. Με τον τρόπο που μάθαμε και γουστάραμε κατά την ψηφοφορία, κιόλας – αυτά τα witty gifs.

Είναι ο πρώτος άντρας που παρουσιάζει αποτελέσματα στο blog του, και φάνηκε άξιος στο ρόλο του, βεβαίως-βεβαίως. Και είναι και πανταχού παρών (σχεδόν), φαίνεται – όπου δηλώσεις είσαι, μ’ αυτά τα φωτοσόπια…

Παράπονα: Μπα, δεν έχω ρήλι, κοίτα να δεις! Δεν είμαι κι ο @Dark_Tyler, να γκρινιάξω που δεν πήρε ο Fincher πρωτιά – εγώ έκανα το κομμάτι μου, not my fault, mate!

Σενάριο:

Ο @Rebelli0n μας φέρνει τα αποτελέσματα της κατηγορίας αυτής. Με τον τρόπο που ‘θέλαμε’, κιόλας, από τότε που πρωτοείχαμε δει τις προτάσεις της κατηγορίας, με τα official scripts να λένε τις ταινίες.

Ώντας ένας από τους τρεις ‘τσηφ’ των Blogoscars – τους διοργανωτές, αν προτιμάτε – δε μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση που μας δίνει τα πιο αναμενόμενα των αποτελεσμάτων, όπως τα είδα εγώ, τουλάχιστον.

Παράπονα: Με εμένα, αυτή τη φορά, που δεν είχα στο νου μου, από τότε, να ψηφίσω… ε, όχι μόνο αγγλόφωνες ταινίες, ρε κοπελιά!

Α’ Ανδρικός:

Η @sakosmebiftekia (ο σάκος με τα μπιφτέκια; δεν ξέρω πώς πάει) μας κουβαλάει τα αποτελέσματα της κατηγορίας αυτής. Μαζεύοντας, animated συνήθως, gifs απ’ τον Ιντερνέ, που και πολύ αστεία είναι, παρακαλώ.

Δεν τη γνωρίζω την κυρία, αν και γράφει σαν κάποιος από τους male gay φίλους / γνωστούς μου σε τεράστιο βαθμό, τολμώ (και σιγά μη δεν και) πω. Καλή δουλειά κάνει, πάντως – εγκρίνω!

Παράπονα: Ε, το προφανές: ο Colin Firth βγήκε κι εδώ πρώτος. Και, εντάξει, καλός ήταν, αλλά… σε καμία περίπτωση δεν ήταν η καλύτερη Α’ Ανδρική ερμηνεία που βγήκε σε όλο το ’10 στις οθόνες. Και, ναι, είμαι απ’ αυτούς που δεν τον είχαν καν στους πρώτους 10, εφόσον ήταν άλλες πιο ωραίες – ή έστω πιο εντυπωσιακές – ερμηνείες που είδαμε το ’10 στις οθόνες μας. Πήγα να τον ψηφίσω, κιόλας, τρομάρα μου, κι εγώ, αλλά δε μου χώρεσε – εδώ δεν έβαλα τον Tim Allen, που το μυαλό μου χόρευε για ώρα samba μετά που είδα την ταινία, με τον Ιθπανό Buzz Lightyear ole! Granted, περισσότερο οι animators, κι όχι αυτή καθεαυτή η ερμηνεία στη φωνή έφταιγαν εκεί, νομίζω, αλλά και πάλι.

Α’ Γυναικείος:

Ο @Τagres φέρνει τα αποτελέσματα της εν λόγω κατηγορίας. Με κομιξιστική παρουσίαση ολκής, όπως δίδαξε ο @DimitrisDX.

Η μέρα συμπίπτει με την έναρξη του Comicdom Con 2011. Δεν ξέρω αν αυτό είναι προμελετημένο ή αποτέλεσμα απλής σύμπτωσης (ευελπιστώ στο πρώτο, και αν στοιχημάτιζα θα στοιχημάτιζα σ’ αυτό), πάντως είναι εντυπωσιακό.

Παράπονα: Πάλι από ‘μένα. Πολλές Α’ γυναίκες δεν είχα δει; Πού πήγε το σχόλιό μου περί ανδροκρατίας του σινεμά;

Ταινία:

Οι 40 καλύτερες του ’10, στις οθόνες σας – όποιες κι αν ήταν αυτές, μικρές, μεγάλες, μεσαίες, κινηματογράφου, ΠιΣιού, οτινάναι, σύμφωνα με τα #blogoscars, έρχονται, κυρίες και κύριοι, *drumroll* από τον @vmanias και τον @Manolis, εδωπέρα. Με φουλ παρουσιαστές, από τα βάθη της σύγχρονης ελληνικής popcult.

Και, ναι, όπως σας είχα αποκαλύψει από πριν (από inside info) για όσους παρακολουθούσαν την εξέλιξη του post αυτού, τα αποτελέσματα συνοδεύτηκαν από ένα βιντεάκι παρουσίασης, με διπλό @Manolis, μονταρισμένο από το γρηγορότερο editor δυτικά του Πέκος, @Bluthan. Που, ναι, μπορείτε να το δείτε εδώ. ΕΔΩ, είπα. Δεν το κάνω embed, για να πάτε actually. Αξίζει, αφού. Και περιμένουμε ακόμα καλύτερα πράγματα του χρόνου – in Than we trust.

Παράπονα: Δεν ξέρω, δε μου πάει να κάνω και τέτοια τώρα. Ε, αφού επιμένετε (που δεν επιμένετε, whatev’), να μην αρχίσω τα κλασικά μου “διαφωνώ με τις ψηφοφορίες αυτές”, και να πω απλά ότι… ε, ευελπιστούσα ότι θα παίζουν και οι τρεις διοργανωτές των #blogoscars στο τελικό βιντεάκι. Αυτό. Μόνο.

Η τελική / τελειωτική λίστα, #3 έως #1, είναι εδώ, σε Twitter API style πάλι. (και δεν παίζει SPOILER alert τώρα – όχι επειδή δεν παίζουν SPOILERS, δηλαδή, αλλά επειδή αν περιμένατε από ‘δω για να μάθετε τι γίνεται στις ταινίες αυτές, είστε άξιοι της μοίρας σας)

3. Scott Pilgrim vs. the World – I hated the comic’s drawing style, I loved the way the movie brought it to screen and showed me how amazing it actually was.

2. The Social Network – How can the story of an asshole winning our society be great, you ask? An awesome director and a brilliant screenwriter show you how.

3. Toy Story 3 – The toys in your bedroom are real when you aren’t looking, remember? Even when you grow up, they’re still alive. Also, #1, doh.

Επειδή, λοιπόν, είναι τόσο προφανή αυτά τα 3 παραπάνω, είπα να σας δώσω και μερικές ταινίες που δε χώρεσαν, αλλά με το Tweet-ment των ones-that-made-the-20. Θα σας πω τι effect άφησαν σ’ εμένα, πάλι σε 140 χαρακτήρες το πολύ, επειδή συνήθισα – και μ’ άρεσε. Και in totally random order. Γιατί μπορώ.

- Let Me In – Here there be vampires. The right way, this time.

- The Town – Ο Ben Affleck είναι και σκηνοθέτης, επιμένει και καταφέρνει. Και καμία σχέση με τον Kevin Smith.

- Iron Man 2 – Μπορεί ο superhero να είναι υπέρ του registration, αλλά εδώ ο Mr Jr πάλι πάει κόντρα στην κυβέρνηση. Απλά αλλιώς.

- Hot Tub Time Machine – Λειτουργεί. Εμένα, τουλάχιστον, μια χαρά με πήγε πίσω στα eighties.

- Prince of Persia: The Sands of Time – Δεν έχω παίξει το παιχνίδι. Αλλά έχω δει την ταινία. Πόσες φορές έχετε νοιώσει ότι είναι ΟΚ να το πείτε αυτό;

- You Will Meet a Tall Dark Stranger – Woody not at his best. But still a Jew – περισσότερο απ’ ό,τι συνήθως, κιόλας, χωρίς να παίζει καν ο ίδιος… τον Woody.

- Kaboom – They were busy figuring out their sexual identities, we were busy having a good time as we watched them.

- Somewhere – Ναι, ζορίστηκες που μεγάλωσες ως κόρη του Coppola, στον κόσμο αυτόν. Get over it, now, και ξαναάρχισε να φτιάχνεις καλές ταινίες.

- Greenberg – Είμαι σίγουρη ότι το είχα ξαναδεί αυτό – α, όχι. Κι εσύ, τέκνον Ben;

- Easy A – Α-ν είναι κάτι η κοπελιά, είναι Α-πολαυστική. Α-κόμα και σε ταινία με όλα τα makings Α-μερικάνικης high school movie.

- Get Him to the Greek – Russel Brand, είσαι βλαμμένο, αλλά χαλάλι σου, σε θέλω για μικρό αδερφό. The Apatow effect works on you too.

- Predators – So good I almost forgot about it. Τουλάχιστον τα παλιά άφησαν εποχή.

Και πάμε πάλι, θέσεις #10 έως και #4, με τον τρόπο που το πήγα χθες. (Α, το SPOILER alert παραμένει, ε)

10. The Expendables – Sly remembered the time when he used to be that time, and called other awesome guys to help him make a movie of that time-that-was-movies.

9. Kick-Ass – How Mark Millar and Nic Cage become tolerable, with the help of an awesome kid girl making people hurt on screen.

8. I Love You Phillip Morris – True love wins, in the face of homophobes in shot and out of shot.

7. Inception – Does the movie end in the movie within the movie, or in the movie’s real world? The top spins anyway. No special effect there, for a change.

6. The Kids Are All Right – No, man, you might bed Julianne Moore, but you can’t have her. She’s a lesbian, with experience and a whole family, here.

5. Blue Valentine – When a marriage is doomed to fail, all you can do by offering to raise a child you didn’t plant yourself is more harm.

4. TRON: Legacy – Remember when a movie showed you that it’s OK to love computer games? Can you remember anything else, other than Quorra and her fringe?

Κι επειδή καταλαβαίνω ότι τα εναπομείναντα 3, που θα παρουσιάσω αύριο, στο επόμενο post, είναι λίγο-πολύ (βασικά, πολύ, ποιον κοροϊδεύουμε;) αναμενόμενα, θα συνοδεύονται κι από tweets για όσα δε χώρεσαν στην συνολική 20άδα αυτό το τριήμερο, αλλά ήθελα να τις βάλω κάπου ένιγουέη.

Συνολικά, ο σκοπός είναι να σας δώσω τις υποψηφιότητές μου για την κατηγορία της καλύτερης ταινίας (κι ας πιστεύω ότι η κατηγορία αυτή είναι σχετική σε υπερβολικό σημείο – έχω συμβιβάσει τα πιστεύω μου στο θέμα αυτό για τα blogoscars σε υπερβολικό σημείο, ξανα-επαναλαμβάνω, για πολλοστή φορά, πάλι). Θα ‘υποβάλλω’ όσα θέτω εγώ, για τις θέσεις 20 έως και 11 σήμερα, στις 27 Μαρτίου του ένδοξου έτους 2011, #10 έως #4 αύριο (28/3/11), και μεθαύριο #3 έως #1 συν κάποιες που θα μπορούσαν να είναι στη λίστα αλλά δεν χωρούσαν.

Λέω κι εδώ ότι πάνε πολύ λίγες μέρες που συνειδητοποίησα ότι, στις μέχρι τότε κατηγορίες (μέχρι τους Β’ Γυναικείους, συγκεκριμένα), όλες οι ταινίες που είχα υποβάλλει ήταν αγγλόφωνες. Ναι, χαζομάρα μου, το ξέρω – ειδικά εφόσον είναι και οι μέρες τώρα που θα έλεγε μια εξτρα αγάπη προς Ιαπωνία μεριά – και σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτή η μόνη γλώσσα στην οποά βγαίνουν καλές ταινίες, εδώ που τα λέμε. Αλλά, ε, αφού είχα κάνει τη βλακεία, και there was no turning back την τελευταία στιγμή (θα ήταν προσβολή προς άξιες συμμετοχές σωρό), είπα να το πάω μέχρι τέρμα, και να το αναγάγω σε “άποψη” το όλο αγγλόφωνο thing.

Κι είμαστε εδώ τώρα με τις συμμετοχές που υποβάλλω στην κατηγορία ταινίας, από #20 μέχρι και #11. Να σας αποκαλύψω, λοιπόν, πώς λέω να το πάω το πράγμα, μπας και πονέσει λιγότερο.

Μπορεί, που λέτε, το όλο εγχείρημα, blogoscars κτλ, να έχει ως βάση τα blogs, αλλά, όπως το ‘έζησα’ εγώ τουλάχιστον, είναι στενά δεμένο με το Twitter. Οπότε, σκέφτηκα, πώς αλλιώς μπορεί να τα συνδέσει κάποιος αυτά τα δύο; Ναι, κάποιοι εκεί έξω μπορεί να μας έχετε να διαβάζουμε τα blogs σας χρησιμοποιώντας έξυπνα comics που σχετίζονται με τις ταινίες, με συγκεκριμένες visual επιλογές να συνοδεύουν τα submissions, animated gifs, επιλογές σχετικές με τα submissions με κάποιο συγκεκριμένο theme ανά post, εικόνες  που λένε κάτι σχετικά με τις ταινίες, επιλογές σκηνών απ’ τις ίδιες τις ταινίες, ή απλά blogposts που χαίρεσαι να βλέπεις, αλλά… ε, αν δε θέλει κάποιος να αφιερώσει τόσο χρόνο, τι μπορεί να κάνει, ώστε ‘να κάνει κάτι‘;

Ναι, λέω, το πιο απλό είναι να γράψω σχόλια για την κάθε ταινία που υποβάλλω εδώ, όπως μου βγαίνουν εμένα, Twitter-API-style. Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά ξανα-ξύπνησε μέσα μου ο συσχετισμός τως Tweets με τα haiku, τώρα πρόσφατα που έπιασε κάτι τον @olrandir (guest-blogger εδώ, peeps!) με τα τελευταία, στο Twitter, καλή ώρα. Και συσχετίζοντας τα δύο (όπως είμαι σίγουρη ότι έχουν κάνει κι άλλοι, χωρίς καν να το έχω ψάξει, να σας πω την αλήθεια), το ανήγαγα σε μοντέρνα μορφή τέχνης. Το tweeting εστί φιλοσοφείν, άλλωστε. Α, και, μπορεί να είναι περιττό να το πω, αλλά ίσως υπάρχουν SPOILERS παρακάτω, ε.

20. The King’s Speech – Th-the K-Kin-King Is De-Dead, L-Long L-Live Th-The K-King, As We-Well A-As His Sp-Spee-Speech The-Thera-Therapist! Shit-Fuck!

19. The American – The guy who’d made the Joy Division flick now made another movie that managed to make Cool George even cooler!

18. The Fighter – A movie within the movie helps Bats, but his bro, the actual fighter after all, actually wins when the two fight.

17. Due Date – Is the Galif-whazzisname dude playing closet-gay here or what?

16. Exit Through the Gift Shop – Banksy practically inspired street-art, including Thierry / Mr Brainwash, then shot a doc to give himself credit.

15. True Grit – Not all it was supposed to be, given the Coen Bros behind the cameras and The Dude in front of them, but still good, for a Wayne remake.

14. Never Let Me Go – Much better to read than to watch, mind – at least it gave you Keira to stare at in the latter case.

13. Black Swan – Taught me that I have to get in touch with the black bunny inside me – before I die, hopefully. I just won’t dance the ballet as I learn.

12. Shutter Island – Why does nobody take Mark Ruffalo seriously when he says Leo is crazy? Even Marty makes dead sure we believe his toyboy at first!

11. Machete – He was merely a trailer. Then, he managed to be a whole film. He screws all the hot babes, too. All because of his… Machete!

Κάποια, εμφανώς, είναι βεβιασμένα, αλλά κάποια μου προκάλεσαν snickers όσο τα έγραφα. Καλά, εγώ δεν κάνω για κριτής, βέβαια, αφού ό,τι θυμάμαι χαίρομαι, but still.

10. Naomi Watts (You Will Meet a Tall Dark Stranger)

9. Gemma Arterton (Prince of Persia: The Sands of Time)

8. Julianne Moore (The Kids Are All Right)

7. Jessica Alba (Machete)

6. Emma Stone (Easy A)

5. Hailee Steinfeld (True Grit)

4. Michelle Williams (Blue Valentine)

3. Annette Bening (The Kids Are All Right)

2. Natalie Portman (Black Swan)

1. Chloe Moretz (Let Me In)

Τη #1 την έχω αγαπήσει, φέτος. Είναι… γαμάτη. Δεν πρόκειται για χαρακτηρισμό που χρησιμοποιώ συχνά, BTW, αλλά νοιώθω ότι της ταιριάζει.

Η #2, δεν ξέρω τι λέτε, εγώ ξέρω ότι πάλεψε. Όπως πρέπει να κάνουν, παραδοσιακά, οι ηθοποιοί. Γιατί, ναι, είναι παραδοσιακή ηθοποιός, στο πώς το πάει. Α, και ήταν καλό casting, θεωρώ.

Η #3 κατάφερε και μας έκανε να πιστέψουμε, όχι μόνο τις δικές τις συναισθηματικές αλλαγές και whatnot, αλλά και το πώς αυτή, ως άτομο, ενέπνευσε τη σύντροφό της, ως τέτοια, να περάσει από τα διάφορα στάδια που πέρασε, κατά τη διάρκεια της ταινίας, έχοντας αυτή δίπλα της / απέναντί της.

Κι έτσι τελειώνει και το σημερινό. Άντε, γιατί με ταλαιπώρησε η κατηγορία αυτή.